گرانیت یک سنگ نفوذی در سنگ ماگمایی اسیدی است. این رایج ترین نوع سنگ در این دسته است. بیشتر آن به رنگ قرمز روشن، خاکستری روشن و سفید مایل به قرمز است. ساختار متوسط درشت، ریزدانه، ساختار بلوک. همچنین ساختارهای تکه ای، ساختارهای کروی، ساختارهای گنیس مانند و غیره وجود دارد. کانی های اصلی گرانیت کوارتز، فلدسپات پتاس و پلاژیوکلاز اسیدی و کانی های ثانویه بیوتیت، هورنبلند و گاهی مقدار کمی پیروکسن هستند. انواع مختلفی از کانی های جانبی وجود دارد که رایج ترین آنها مگنتیت، اسفن، زیرکون، آپاتیت، تورمالین، فلوریت و غیره است. محتوای کوارتز در بین سنگ های مختلف ماگمایی بیشترین مقدار را دارد و محتوای آن می تواند بین 20-50% و تعداد کمی از آنها به 50-60% برسد. محتوای فلدسپات پتاس به طور کلی بیشتر از پلاژیوکلاز است. رابطه بین این دو محتوا اغلب به این صورت است که فلدسپات پتاس دو سوم کل فلدسپات را تشکیل می دهد، پلاژیوکلاز یک سوم را اشغال می کند و فلدسپات پتاس بیشتر در گرانیت است. این گوشت قرمز روشن، اما همچنین خاکستری و خاکستری است. تشخیص فلدسپات پتاس سفید و پلاژیوکلاز اغلب در نمونه های دستی دشوار است. در این زمان باید خصوصیات دوبلوری این دو فلدسپات را به دقت مشاهده کنیم، زیرا پلاژیوکلاز دارای بلورهای مضاعف است. هنگام چرخاندن نمونه های دست، می بینیم که دانه های روشن و تیره منظمی روی کریستال های پلاژیوکلاز وجود دارد. این یک کاست دوبلور است که به صورت دو نیمه کریستال با درجات مختلف روشنایی ظاهر می شود.
گرانیت را می توان با توجه به انواع کانی های تیره نام برد. به عنوان مثال کانی های تیره عمدتاً بیوتیت هستند که می توان آن را بیوتیت گرانیت نامید که نوع رایج گرانیت است. اگر محتوای بیوتیت و مسکویت نزدیک به مساوی باشد، می توان آن را گرانیت دیمیکا نامید. اگر کانی تیره عمدتاً هورنبلند باشد به آن گرانیت هورنبلند می گویند. اگر کانی تیره عمدتا پیروکسن باشد، پیروکسن نامیده می شود. سنگ گرانیت که تقریباً فاقد مواد معدنی تیره است را می توان بایگانگیت نامید.
